EBEVEYN-ÇOCUK İLİŞKİSİ

İnsan hayatındaki en önemli ilk ilişki ebeveyn çocuk ilişkisidir. Hayat boyunca kurulacak diğer ilişkiler için referans noktamızı ebeveynlerimizle kurduğumuz ilişki oluşturur. Ebeveyn çocuk ilişkisinde çok fazla kırgınlık, incinme, hasar oluşursa bunları tamir etmek çok zordur. Çocuklarınızla kurduğunuz ilişkide takdir, sevgi, ilgi, önemsenme duygusu ne kadar çok olursa çocuklarınız mutlu, sevebilen ve üretebilen yetişkinler olarak büyüyeceklerdir.
 
Çocuk açısından yaşamının ilk yıllarında anne-babanın rolü çok önemlidir. Özellikle, bireyin psikolojik, sosyal gelişimi ve kişilik özelliklerinin temellerinin atıldığı 0-6 yaş arasındaki çocuklar için ebeveynle olumlu ilişkinin önemi tartışmasızdır. Bu dönemde çocuğun en yakın sosyal çevresi ailedir. Bu nedenle erken çocukluk döneminde anne – baba – çocuk ilişkisinin boyutlarını belirlemek, çeşitli değişkenler açısından değerlendirmek, ilişki sorunlarını belirlemek önemlidir. Hem çocuğun hem de ebeveynin mizaç özellikleri, ebeveyn ile çocuk arasındaki ilişkileri etkilemektedir. Anne-babaları ile sağlıklı iletişim ve etkileşim içinde olan çocuklar, karşılaştıkları sorunlar karşısında duygu ve düşüncelerini diğer insanlara daha uygun yollarla ifade edebilirler.  
 
Ebeveynlerle  gerçekleştirilen etkileşimler sonucunda kazanılan becerilerden birçoğu daha sonraki yıllarda okulda kazanılacak olan beceri ve davranışların da temelini oluşturmaktadır. Günümüzde  bilimsel  düşünme becerisine  sahip,  üretken,  yaratıcı  ve  problemleri  çözme  becerisi kazanmış  bireylere  gereksinim  duyulmaktadır. Bu anlamda ebeveyn-çocuk ilişkisine  dayalı  faaliyetler önemli  sayılmaktadır.